Stanisław Herakliusz Lubomirski (1642 - 1702) był poetą, pisarzem polityczny, prozaikiem, dramatopisarzem. Stał się jednym z najwybitniejszych poetów drugiej połowy XVII wieku.

Był synem Konstancji z Ligęzów i Jerzego Lubomirskiego, hetmana polnego i marszałka wielkiego koronnego, uczestnika konfederacji barskiej. Ojciec zapewnił mu staranne wykształcenie, w tym celu S. H. Lubomirski udaje się już jako 17 – latek na zachód. Można przypuszczać, że rzeczywistym celem podróży były polityczne plany Jerzego względem syna. Lubomirski zdobywa tam szeroką wiedzę, poznaje kulturę europejską, nawiązuje liczne kontakty na dworach, wśród polityków i ludzi kultury. Po powrocie do kraju zawiera małżeństwo z córką Łukasza Opalińskiego, Zofią. Podejmuje również działalność polityczną. Mając 28 lat zostaje posłem i marszałkiem sejmu.

Wielbiciele mądrości Lubomirskiego nazywali go „ Salomonem polskim „ lub „mądrym marszałkiem”,

Stanisław Lubomirski był zwolennikiem i znawcą twórczości między innymi Giambattisty Mariniego. Był wpływowym członkiem intelektualnej i kulturalnej elity kraju, którego twórczość mieściła się w wykraczającym poza sarmacki zaścianek nurcie baroku dworskiego, nurt ten rozwijał się na dworze królewskim i dworach magnackich. Ulegał wpływom europejskim, oddalał się od rodzimej tradycji.
Przeciwne tendencje wykazywał zaś stan szlachecki: uwielbienie tradycji ziemiańskiej i własnych obyczajów.

Dorobek literacji poety kryje wiele zagadek, szczególnie pod względem autorstwa oraz chronologii dzieł.

Lubomirski pisał po polsku i po łacinie, był wybitnym znawcą literatury antycznycznej i współczesnej, o czym mogą świadczyć jego liczne utwory o różnorodnej tematyce.

Jedną z wcześniejszych prób literackich Lubomirskiego jest Orfeusz, zawierający wątek mitologiczny, Adverbia moralia - parafraza Ksiąg Tobiaszowych Starego Testamentu oraz udramatyzowana sielanka, w której można odnaleźć wydźwięk społeczny, czyli Ermida albo Królewa pasterska, to jest Ten szczęśliwy, który się swym stanem kontentuje. Komedyja anno 1664.. Lubomirski jest także autorem wielu pism politycznych, m.in.głośnego dialogu De vanitate consiliorum i Genii veridici.

Za szczytowe osiągnięcie twórczości poety uważa się Rozmowy Artaksesa i Ewandra, jest to powieść dyskursywna, pierwszy utwór Lubomirskiego napisany prozą. W dialogach zwanych przez autora dyskursami, marszałek przedstawia swoje poglądy na różne tematy oraz obrazuje prądy myślowe środowiska dworu królewskiego.

Dyplomatyczne podróże wysłannika ojca, a potem juz samodzielne przedsięwzięcia Herakliusza ogarnęły prawie całą Europę, szczególnie wiązały się z Włochami.

Można więc przypuszczać, że właśnie z tego powodu jego pierwsze utworu wzorowane były przeważnie na literaturze włoskiej. Ważnym dorobkiem tego okresu jego życia są komedie. Lubomirski po 1863 r, gdy zamieszkał w Ujazdowie, zbudował w swoim pałacu teatr. Mógł zatem mysleć o jego repertuarze